ilk uçamayış

Herkesin bir ilk uçuş hikayesi vardır, benimki çok da öyle büyük duygular içeren ilgi çekici bişey değildi. İlk uçamayış hikayemde ise en büyüğünden duygular hissettim ki bunların çoğu bir süre sonra donduğumdan dolayıysı yok olmaya başlamıştı zaten.

O zamanlar daha yeniyiz bi yer çalışması yapmışız sonra bir iki hafta yağmurdan vs. etkinlik iptal olmuş ilk kez yamaca gidiyoruz. Tabi tam olarak bilmiyoruz yamaç paraşütünün nasıl bir spor olduğunu. Markete gittik bişeyler alırken "ya uçuştan vakit bulur muyuz acaba almasak mı?" gibi muhabbetler döndürüyoruz aramızda, bu muhabbet dönünce uçamayacağımızı garantilemiş olduk zaten; sadece önceden haberimiz yoktu... (en az çekirdek kadar etkilidir denemeyin derim.) O yine iyi, hadi yamaçparaşütü beklemeden olmaz sonuçta, ama aramızdan biri "abi ben içecek almıycam ısınır zaten orda içemeyiz" demeyeydi o iyiydi.

Sonuç: 5 derece hava sıcaklığı, insanın içini ısıtan sıcacık kuzey soaring rüzgarı, aklı yer çalışmasında kalmış sıcak hava olacağı beklentisiyle yamaca gelmiş bir dizi yavrukuş...

Eğitmenler gelmiş tüm gün havadalar arada aşağı iniyolar tekrar çıkıyolar falan biz de uçmayan kanatlardan bi set yapmışız arkasına sığınmışız yine üzerimizde polar tarzı şeyler var birbirimize sürtünüp ısınmaya çalışıyoruz. Kendi aramızda sürtünürken bi homurtu oldu " Oha şu adama bakın" gibisinden baktım arkada 2-3 çantanın arasında bi eleman büzüşmüş üzerinde nerdeyse bişey yok kendine sarılmış ısınmaya çalışıyo. Herkes adamı parmakla gösterirken o adam kafayı kaldırdı aptal aptal sırıttı ve tekrar kendine sarılmaya devam etti. iyice bi kahkaha kopartan gruptan mal mı lan bu gibi sesler yükselirken adam bi daha kafayı kaldırdı bi daha sırıttı ve bi daha kendine sarılmaya devam etti. Gün boyu arada ilgi kendisine döndükçe aynı işlemi gerçekleştiren elemanın bir dangoz olduğu ve daha sonra bi de utanmadan eğitmen yapıldığı ortaya çıktı.

O günden sonra daha da bana ve o günkü kaderi yaşayan arkadaşlarıma yamaçta beklemek zor gelmediği gibi günü soaring yaparken eldivenini nasıl düşürdüğünü anlayamadığımız bir eğitmenimizin eldivenini arayarak sonlandırmıştık. Isınmaya vesile olmuştu en azından. oh!